Texel Big Day verslag De Skumkoppen

Na een aantal jaren radiostilte deden we vorig jaar weer eens mee met de Texel Big Day tijdens het Wadden Vogelfestival, zij het in een andere samenstelling. Thomas van der Es en Pim Rijk waren er toen bij in plaats van Koen en Vincent. Als Texels team zijn de verwachtingen altijd hooggespannen. Vorig jaar liet de voorbereiding en het strategisch inzicht uiteindelijk te wensen over, en na dat een heel jaar lang aangehoord te moeten hebben besloten we om het dit jaar anders aan te pakken. Vanaf half maart werd er bijna elk weekend wel ergens wat voorbereid, en Tim zag kans om de belangrijkste dagen net voor de grote dag vrij te blokken, en dan ook een route te maken.

Die route bleek de afgelopen jaren een punt van aandacht. Op de Texel Big Day zijn er 2 momenten waarop je op een bepaalde plek moet zijn. ’s Ochtends moet je een bosronde maken – als je tenminste niet te veel wil missen – en ’s avonds moet elk team finishen in De Cocksdorp, voor het jurygesprek en het inleveren van de fiets. De rest ligt enigszins open, maar in de praktijk is de meest efficiënte route ongeveer bos -> zuidpunt -> Waddendijk -> noordpunt -> finish. Dat is dan ook de route die bijna alle teams fietsen. Wij hadden weinig zin om in het peloton te gaan fietsen, des te meer omdat enkele teams vorig jaar het achtervolgen van het Texelse team tot hun handelsmerk hadden gemaakt. We vroegen de organisatie daarom om ergens anders te finishen, en de fietsen met de auto naar De Cocksdorp te brengen. Dat mocht helaas niet. Dan maar plan B: een fietswissel, waarbij we een deel van de route aflegden met onze eigen fiets. Netjes en eerlijk is anders, maar we vernamen van de organisatie dat het gebruik van meerdere accu’s oké zou zijn, en ook stond er niks over in het reglement. Onze nieuwe route zou het traditionele rondje in omgekeerde volgorde worden: na de bosronde richting het noorden, om vervolgens af te zakken via de Waddendijk en ergens in het zuiden te eindigen. Dankzij onze fietswissel zouden we dan de accu hebben om nog naar de finish te cruisen. Wel waren een aantal algemenere soorten moeilijk vindbaar tijdens de voorbereiding. Grote Lijsters troffen we slechts een hele enkele keer aan, we hadden eigenlijk maar één onregelmatige zangpost van Boompieper en Goudhanen werden regelmatig gemist tijdens een rondje bos.

Verder waren de indrukken best oké: steltlopers als Kemphaan, Watersnip, Goudplevier en Bosruiter waren nog vrij ruim aanwezig. In het bos zorgden Sijzen, (Kleine) Barmsijzen en Kruisbekken voor vermaak, allemaal lang niet in alle jaren gegarandeerd. Ringmussen zaten nog steeds op wat inmiddels al enkele jaren hun enige broedplaats is op het eiland. Op die plek bevindt zich ook al jaren een Casarca. Allebei waren ze goed te vinden. De Casarca was zelfs gepaard met een Grauwe Gans en ze liepen met een aantal jongen (die er overigens wel uit zagen als gewone Grauwe Gansjes).

 

 

 

 

We vonden een betrouwbare Zwarte Roodstaart die goed in de route te passen was. Koen blunderde begin april zomaar tegen een Toendrarietgans aan, en deze was op 25 april nog aanwezig. Helaas bleek hij niet plaatstrouw en konden we hem in de twee weken daarna niet meer vinden. Op 26 april werd een Kleine Rietgans gevonden in de Nederlanden door Hans van Oosterhout, en deze werd in de dagen daarna gepinpoint rondom de Hanenplas. Dat zou een mooie bonus zijn! Verder ging het ook prima: Knobbelzwaan op nest, Waterral en Roerdomp lukten in de voorbereiding en betrouwbare plekken voor Kerk- en Ransuil werden gevonden. Velduil was wel een dingetje, want die zaten in het noorden, waar wij pas tegen de middag zouden zijn. We rekenden erop dat we die zouden missen, of anders konden we in de tweede nacht nog een poging wagen. Verder hadden we voor de meeste soorten wel een strijdplan. Tim zorgde voor een minutieus uitgekiende strategie in het bos, een cruciaal onderdeel van ons plan. We wilden na het bos namelijk over zee kijken bij de Seetingsnollen, om vervolgens gelijk door te steken naar het noorden. Met die strategie konden we ons eigenlijk geen missende bossoorten permitteren.

 

 

 

 

Resumerend stonden we er best goed voor, maar na de deceptie van vorig jaar durfden we dat allerminst te uiten. Gewoon lekker de hele dag vogelen, kijken wat de nieuwe strategie brengt en we zouden wel zien waar we eindigen! Daarbij was het zo dat Vincent nog te kampen had met enige long covid-verschijnselen, waardoor ons tempo ook niet de hele dag op het maximale kon liggen. Op de avond voor de grote dag kregen we met de andere teams een briefing, waarna we met de leenfiets koers zetten naar het zuiden. De vriendin van Koen, Nienke, had een heerlijke maaltijd voor ons bereid in Den Burg. Na wat laatste inkopen fietsten we naar ’t Horntje, waar we zouden slapen en starten. Tim, Thomas en Koen werden nog even wakker gehouden door een Roek in het dorp, maar helaas vloog die ver het dorp uit in plaats van een slaapboom in de buurt op te zoeken. -1 bonus.

Rond 00:45 ging de wekker. Kopje koffie, fietsen van de lader, nog wat inpakken en een halfuur later stonden we al te luisteren bij het NIOZ. Het was een lekker warme nacht, dat gaf hoop! Ook de voorspellingen voor de dag waren prima, met droog weer en oostelijke stroming, in de loop van de dag draaiend naar noordoost. Bij het NIOZ-plasje konden we gelijk een belangrijke soort bijschrijven: Dodaars! Hoewel dit jaar vrij makkelijk, werden ze in het verleden nog wel eens gemist op big days.

 

 

We fietsten rustig verder, onderweg de eerste algemene soorten noterend. We waren het dorp net uit toen er een Kerkuil begon te roepen, onze eerste van uiteindelijk vier(!) vogels die nacht. Toen we langs de Schilbolsnol fietsten, vloog er ineens een Velduil op zo’n 10 meter voor ons langs! Hij was mooi te zien in de fietslampen en ook nog even in de warmtekijker. Die hadden we hier nog helemaal niet verwacht, en misschien sowieso wel gemist! Een start om van te dromen.

 

 

 

Bij de Petten konden we van alles bijschrijven. Wintertaling was leuk, maar overdag normaal gesproken geen probleem. Ook Blauwborst is niet per se de makkelijkste soort nu ze in hun zangdip zitten, maar het bleek toch de eerste van meerdere vogels die nacht. Het mooiste geluid was afkomstig van Rotganzen en baltsende Eiders. Toen we de Mokweg opfietsten, vloog er wederom een uil vlak voor ons langs, een Ransuil dit keer. Naast een mooi vergelijk met de eerdere Velduil betekende dit ook dat we binnen een uurtje na de start alle uilen al in de tas hadden! En daarbij hadden we onze voorbereide plekken niet eens nodig! Nogmaals, droomstart.

 

 

Onze volgende stop was bij de Geul, waar Waterhoen een fijne was om te noteren. Normaal gesproken ook geen probleem, maar wederom een soort die tijd kan kosten als hij niet meewerkt. Vanuit de Mokbaai klonk het melancholieke pu-wiee van een Zilverplevier.

 

 

Bij kijkpunt de Waterral bij het westelijke Horsmeertjes helaas geen Waterral, maar wel een luid zingende Cetti’s Zanger. Weer zo’n soort die je maar beter kan hebben, en extra fijn om hem ’s nachts al bij te schrijven. We kunnen onze schaarse uren daglicht wel beter besteden. Op het kijkpunt was door een oorverdovende Nachtegaal weinig anders te horen, maar bij het oostelijke meertje pikten we nog Tafeleend en een overvliegende Regenwulp mee. Tevreden zetten we koers naar het Grote Vlak. Onderweg hoorden we op camping Loodsmansduin onze tweede Ransuil.

 

 

Aangekomen bij het Grote Vlak was de Roerdomp die hier even daarvoor was gehoord al een poosje stil. Sprinkhaanzanger konden we wel snel bijschrijven. Een opvliegende Lepelaar was goed te herkennen in de warmtekijker. We staken tijd in onze voorbereide Waterral in het noorden van het gebied, maar kwamen, op roepende Slobeenden en een Oeverloper na, bedrogen uit. Terwijl we daar stonden werd langs de weg echter wel een Waterral gehoord. Terug naar de weg dus. We stonden daar net toen de Roerdomp weer begon te hoempen, en even later deed ook de Waterral het. Als toetje pakten we nog onze eerste Koekoek mee. Ruim 40 soorten, en het was nog pikdonker.

 

 

Onderweg naar het bos zong een enthousiaste Grasmus. We waren net in het bos gearriveerd toen we de eerste Nachtzwaluw al hoorden, en er zouden er nog een paar volgen. Zelfs op een kleine open plek midden in het bos zong er een, een nieuwe plek voor zover wij wisten. Ook Gekraagde Roodstaarten zongen al, en Boomleeuwerik was een fijne. Die waren niet altijd even makkelijk in de voorbereiding, en vlakbij het Grote Vlak hadden we er al eentje gedipt vannacht. Houtsnippen ontweken ons nog even. Een enkel teamlid werd al zenuwachtig maar uiteindelijk hadden we meerdere baltsende vogels.

 

 

Een stop bij het Blauwvleugeltaling-bruggetje leverde geen taling op met de warmtekijker. Inmiddels begon het lichter te worden aan de horizon en hoorden we de eerste Roodborsten zingen. Tijd om ons richting de Zwarte Roodstaart te begeven. Onderweg pakten we nog even een voorbereide Havik mee, die er nu al op los kekkerde. Hoewel we er nog nooit enige moeite mee hebben gehad op een big day (zo hoorden we er later nog twee), toch wel een die je maar beter kan hebben.

 

 

Eenmaal uit het bos ging de teller lopen. We fietsten eerst terug naar het Grote Vlak, omdat daar een roepende Zomertaling werd gemeld. In het eerste licht konden we het Vlak net scannen, maar er was niks te vinden, en we hoorden hem ook niet. De Zwarte Roodstaart leverde gelukkig weinig problemen op, en we konden ook alvast een Turkse Tortel bijschrijven die in Den Hoorn zat te zingen. Kleine Karekieten waren al redelijk binnen aan het druppelen op het eiland, maar we waren toch blij met onze eerste van de dag.

 

 

 

 

We fietsten net weer het bos in toen we een Sijs hoorden, een goede big day soort, al was hij dit jaar vrij goed te doen en hoorden we de soort later nog minstens twee keer. We rolden snel daarna ook Kruisbek en Gaai op, dat ging lekker! We wisten precies waar we wat moesten halen en konden in hoog tempo van plek naar plek. De Blauwvleugeltaling zwom er weer niet (maar 10 minuten later ineens wel). Wel vlogen drie Grote Zilverreigers over. Door naar de bosrand. Grote Lijster deed wat hij moest doen en we konden onze eerste (Kleine) Barmsijs noteren. We gingen rap richting de 100 soorten zo!

 

 

 

 

Een insteekje naar het parkeerterrein van Paal 15 bracht geen gehoopt Paapje, maar wel de aldaar broedende Bontbekplevieren. Nu snel terug naar de Blauwvleugeltaling! Onderweg kregen we een appje van Team Sovon, die zojuist een Wielewaal hadden gevonden. Dat bleek om de hoek! Een hele prettige om zo snel mee te kunnen pikken, al hoorden we er later nog één, en zag een deel van ons team er een invallen tijdens de trektelsessie.

 

 

De taling was vanaf alle kanten uit beeld, maar was nog wel aanwezig in het gebied. Wel hoorden we een Vuurgoudhaan, een enorme bonus! Die konden we maar niet vinden in de voorbereiding. Een snel rondje naar het zuiden van het bos bracht Appelvink op de gehoopte plek, maar geen zingende Boompieper. Onderweg hoorde een deel van het team een Goudhaan, maar daar hadden we straks nog een plannetje voor, dus toen hij niet meewerkte fietsten we door. Gelukkig hoorden we onderweg een overtrekkende Boompieper, en bovendien zouden er tijdens het trektellen nog meerdere volgen. Tevens konden we de inmiddels teruggevonden Blauwvleugeltaling snel intikken.

 

 

 

 

Even de balans opmaken. We misten nog Staartmees en Goudhaan voor een clean sweep. Die zaten beiden bij de Gortersmient, waar ook Manon, de vriendin van Vincent, op ons stond te wachten met warme koffie en een ontbijtje. Tot onze grote verbazing hoorden we onderweg nog een Vuurgoudhaan en zong een derde vogel bij de Gortersmient. De koffie en het ontbijtje smaakten heerlijk en Staartmees was snel gevonden. Goudhaan kostte wat meer tijd en moeite en vonden we uiteindelijk op zicht. Met onze eerste Buizerd van de dag erbij kwamen we op precies 100 soorten, en nog veel belangrijker: een clean sweep van het bos!

 

 

 

Iets later dan gewenst (we hadden al Roodkeelduiker, Zwarte Stern, Kleine Jager, Smelleken en Pontische Meeuw gemist) kwamen we aan bij de Seetingsnollen, waar veel andere teams ook stonden te trektellen. Uiteindelijk bleven we zo’n 1,5 uur staan en we konden in rap tempo een aantal zeesoorten bijschrijven. Er vlogen vele duizenden Zwarte Zee-eenden. De Roodkeelduiker zwom er gelukkig nog! Jan-van-Genten deden ook leuk mee. Kees de Vries kondigde op tijd een tweede-kalenderjaar Zwartkopmeeuw aan, dat scheelde veel zoeken later op de dag! We moesten er eventjes op wachten maar Zwarte Stern lukte ook vrij makkelijk. Consequent grote meeuwen afkijken leverde een Pontische Meeuw op, ook een hele fijne! Koen pikte een Wielewaal op die helaas snel inviel in het bos, waardoor de meesten hem misten. De Kleine Zilverreiger die op grote afstand naar noord vloog was gelukkig wel voor bijna iedereen weggelegd. Langsvliegende gele kwikstaarten werden indien mogelijk gecheckt, wat zowel Engelse als Noordse Kwikstaart opleverde. Niet relevant voor de wedstrijd, maar wél leuk. Thijs Glastra trok er een Grote Zee-eend uit, die met grote dankbaarheid werd ontvangen! Nog even de lokaal broedende Tapuit opzoeken, en toen het iets warmer werd lukte het Koen om de eerste Sperwer te vinden boven het bos. Met bijna 20 nieuwe soorten (plus 2 CSNA-soorten) konden we tevreden koers zetten naar het noorden.

 

 

 

 

We hadden eigenlijk een plannetje voor Boomvalk in petto in de avond, maar omdat we toch langs de voetbalvelden bij De Koog fietsten besloten we om maar even te kijken. Ze waren hier nog niet gemeld dit jaar, maar twee vogels hingen hoog boven het bos te klooien. Bingo! De Spotvogel die er zat te zingen was eveneens mooi meegenomen.

 

 

120 soorten voor 10:00 is een hele goede score, al waren we daar op dit moment nog helemaal niet mee bezig. In de Nederlanden vloog vanochtend een Blauwe Kiekendief rond. We kwamen Raymond Daemen en Wiske Overmaat tegen en toen we na een kletspraatje weg wilden fietsen floten ze ons terug: de kiekendief vloog er! Sinds het uitsterven als broedvogel op het eiland een gigantisch lastige big day soort. Wij zagen hem als enige team… Rondvliegende Groenpoot- en Bosruiters waren prettig, en we konden de aangekondigde Visarend ook oppikken, wederom een goede bonus! Daarna verspeelden we helaas wat tijd omdat we kort een Zomertortel dachten te horen. Niks meer, behalve onze tweede Spotvogel van de dag.

 

 

Langs het fietspad naar de Hanenplas hoorden we Veldleeuwerik. Een deel van het team had die wel eerder gehoord, maar niet iedereen had hem al bewust geregistreerd. Nu kon hij in ieder geval op de lijst. Thomas van der Es had zojuist de Kleine Rietgans teruggevonden en wilde hem wel even voor ons in beeld houden, vriendelijk van hem! Bij de Hanenplas rekenden we op Zwarte Ruiter, Kemphaan, Watersnip, Kleine Plevier en Zomertaling. Die laatste was nergens meer te bekennen, maar we kregen er wel 4 Temmincks Strandlopers en een Kolgans voor terug. Verder verspeelden we weer tijd doordat we een vreemde ruiter dachten te zien. Achter in het gebied, veel achter vegetatie lopend en met hard tegenlicht was het moeilijk kijken. Uiteindelijk leek het toch het meest op een Bosruiter. Wel konden we een loeihoge Grauwe Kiekendief oppikken die kundig telefonisch aan ons werd doorgegeven door Robert van Tiel, Geert Hooijmeijer en Pim Rijk, die bij de Tuintjes stonden. Weer een dikke vette bonus! De Roodpootvalk die zij zagen was echter niet te vinden in de blauwe soep. Inmiddels werd het ons duidelijk dat we best wel lekker gingen. 134 soorten, en we misten nog een hele rits steltlopers en makkelijk op te halen soorten aan de Waddenkant. Alles had tot nu toe echter meegezeten, en iedereen die wel eens een big day heeft gedaan weet dat er een moment komt waarop ineens alles mis lijkt te gaan.

 

 

 

 

Later dan gepland arriveerden wij op de noordpunt. Daniël en Corina, Tim zijn ouders, verzorgden hier een lekkere lunch, die ons goed deed! Er vloog niet veel meer, maar de Paarse Strandlopers op de Eierlandse dam zaten er wel braaf. Een enkele melding van een Paapje op de Robbenjager kon ons niet verleiden, aangezien daar ook al anderen waren geweest die niks hadden gezien. In plaats daarvan zochten we zonder succes naar een IJsvogel op de Krim, om vervolgens door te steken naar de Waddendijk. Goudplevier was snel gevonden op de beoogde plek, en we konden Rosse Grutto en Bonte Strandloper eindelijk noteren. We zaten in een klein dipje, en de afwezigheid van de Morinelplevieren maakte het er niet beter op. Hopelijk ging de Waddendijk leveren.

 

 

Bij de noordelijke Schorren konden we vrij snel Smient en Kanoet noteren. Bij de zuidelijke Schorren kwamen we Raymond en Wiske weer tegen. Zij zagen net een Wespendief oversteken richting Vlieland. Wij renden de dijk op, maar konden hem niet vinden. Als we naar Raymond waren gerend, hadden we waarschijnlijk nog wel een stipje in de scoop kunnen zien… Onze pijnlijkste misser van de dag. De jagende Slechtvalk buitendijks maakte gelukkig veel goed. Ook de Witbuikrotgans binnendijks was een leuke bonus, ook al telde hij niet voor de wedstrijd. Het water was echter nog veel te hoog. Het zou nog wel even duren voordat de Breedbekstrandloper zou komen foerageren. Jonathan Janse wees ons een van de plaatselijke Pijlstaarten aan. Wel een paar plusjes, maar we moesten die Breedbek er eigenlijk wel bij hebben, zeker na het missen van Morinelplevier.

 

 

We besloten de tijd te doden door op en neer te fietsen naar de plek voor Casarca en Ringmus. De Ringmussen werkten goed mee, maar de Casarca was in geen velden of wegen te bekennen. Toen werden de Morinelplevieren teruggevonden, op de plek waar wij ze net hadden gezocht. Dit ging niet lekker. Veel te vroeg voor Breedbek, Casarca gedipt, Morinellen gedipt. We raapten onze laatste motivatie bij elkaar en fietsten het hele eind terug om de Morinelplevieren twitchen. Wederom op aanwijzing van Jonathan Janse lukte dat gelukkig vrij snel. Terug naar de Schorren maar weer. Een langstrekkend groepje Noordse Sterns was leuk, en scheelde ons mogelijk later wat tijd. Het water begon inmiddels eindelijk te zakken. Even na vieren, ruim tweeënhalf uur nadat we voor het eerst bij de Schorren aankwamen kwam Tim met de verlossing. Hij zag de Breedbek lopen! De Casarca was inmiddels teruggevonden, dus wij daar weer heen. Deze keer werkte hij gelukkig snel mee. Super! We waren back in the game!

 

 

Snel terug naar de Waddendijk. We wilden Middelste Zaagbek en Roodhalsfuut proberen. Het was Vincent die 3 Miza’s aan zag komen. Ze vlogen mooi langs, en het bleken achteraf de enige van de dag te zijn op het eiland! Drie andere teams konden ze nog oppikken ten noorden van ons. Roodhalsfuut lukte helaas niet na uitvoerig scannen, al was dat ook wel een beetje een long shot.

 

 

Het begon al laat te worden, nu moesten we gas gaan geven. Knobbelzwaan zat op zijn nest bij Nieuw Buitenheim, dat was een intikkertje. Toen we in de kijkhut aldaar stonden zagen we aanvankelijk niks nieuws, tot Tim de Roodhalsgans hoorde roepen. En inderdaad: hij kwam met een paar Rotganzen prachtig op enkele meters over ons heen gevlogen! Snel door naar Dijkmanshuizen. De alhier gescoute Baardmannetjes riepen vrij snel, maar de Zomertaling die hier al de hele dag zwom lukte niet gelijk. Vanuit de kijkhut bleken we uiteindelijk net over het randje waarachter de vogel zwom heen te kunnen kijken. +2! We hadden alles opgeveegd wat we wilden zien langs de Waddendijk, in hoog tempo en zonder kruimels achter te laten.

 

 

 

 

Tijd voor een tussenstand. Het was ons inmiddels duidelijk dat we de magische 150-grens voorbij waren, en dat zowel het fietsrecord als het autorecord binnen handbereik waren! Door de switch van CSNA naar Avilist is het enigszins lastig vergelijken tussen de eerdere records op de fiets (155 CSNA-soorten, 150 met Avilist) en met de auto (160 respectievelijk 154). Het verschil in aantal wordt verklaard door Engelse, Noordse en Rouwkwikstaart en beide zeldzame rotganzen. Bij het autorecord werd bovendien zelfs een Grote Barmsijs gezien. Het afvoeren van Grote Canadese Gans zorgt bij het fietsrecord nog voor een verschil ten opzichte van de in het verslag genoemde 156 soorten. Met Avilist-taxonomie waren we het fietsrecord dus al voorbij! Er moet wel gezegd worden dat dit geen eerlijke vergelijking is, omdat die kwikstaarten en rotganzen vaak best veel tijd kosten, die destijds ook besteed had kunnen worden aan het zoeken naar andere soorten. Afijn, dat we er goed voor stonden met nog een paar uren daglicht was wel duidelijk. Het was tijd voor de fietswissel in Den Burg. Dit was omfietsen, en met het ompakken van alle spullen erbij waren we best wat tijd kwijt. Het scheelde enorm dat we niet meer naar Waalenburg of de Prins Hendrikzanddijk hoefden. Alles wat daar gezien was hadden we al in de tas.

Na de wissel zetten we koers naar de Mokbaai, onderweg wanhopig ganzen en kraaien checkend voor een Roek of de Toendrarietgans die toch zijn rentree zou maken. Een groep Rotganzen leverde ons helaas geen Zwarte Rotgans op. Wel pikten we de tweede Visarend van de dag op, die leuk langskwam.

 

 

Aangekomen bij de Mokbaai kwamen Manon en Nienke ons vergezellen met pizza en een koud 0.0 biertje. Toch maar heel even zitten en genieten. Wat een fantastische dag hadden we nu al! Blauwvleugeltaling, Roodhalsgans, Breedbekstrandloper, meerdere Wielewalen, Grauwe Kiekendief, meer dan 150 soorten. Wat er nog ging gebeuren maakte eigenlijk niet eens uit. We waren al zeer tevreden! De pizza en pils en het gezelschap van Nienke en Manon deden ons goed, en gaven ons de energie voor de laatste uurtjes. In de Mokbaai zagen we wederom Baardman en Pijlstaart, maar de Kleine Strandloper die daar ’s ochtends zat was niet te vinden. Op de Horsmeertjes konden we relatief makkelijk 3 nieuwe soorten ophalen. Geoorde Fuut was makkelijk, er vloog nog steeds een tweede-kalenderjaar Dwergmeeuw. Brilduiker kostte iets meer tijd maar werd scherp gevonden door Vincent.

 

 

 

 

Nu hadden we eigenlijk geen plan meer, maar nog wél daglicht. Het eerdergenoemde Paapje was inmiddels teruggevonden. Ai, toch de verkeerde keuze gemaakt. We wogen onze keuzes af. Als we ons naar de noordpunt zouden haasten konden we het Paapje rond zonsondergang nog zien. Dat zou wel een grimmige inspanning worden. Bovendien was er in het bos ’s ochtends een Fluiter gemeld, die opvallend genoeg was gemist door alle teams. Ook was een Witgat op de plek van de Blauwvleugeltaling rond 19:00 nog gemeld. Als we die twee soorten zouden proberen hadden we bovendien tijd om nog een ultieme poging te doen voor een laat trekkend Smelleken, of Parelduiker of Kleine Jager over zee. We koersten in rap tempo naar het bos. Fluiter niet te vinden. Witgat ook niet te vinden. Wel liep daar een Rouwkwikstaart, toch mooi meegenomen.

 

 

 

 

In een halfuurtje over zee kijken zagen we nog wel een Roodkeelduiker, en tegen zonsondergang vlogen er wederom grote aantallen Zwarte Zee-eenden, maar verder was het stil. Ook boven land vloog er niks. Vincent begon zijn telescoop al in te pakken toen Koen iets oppikte, ver weg achter de slierten Zwartjes. Kleine Jager! En er vloog zelfs een tweede bij! We konden ze allemaal oppikken terwijl ze traag en af en toe keilend naar het noorden vlogen. Team Goudplezier wist er eentje iets noordelijker ook nog op te pikken. Overigens respect naar dit team dat aan het eind van de dag nog ‘even’ vanaf de noordpunt op en neer naar de Staatsbossen was gefietst, en dat met één accu!

 

 

 

 

In het allerlaatste licht deden we nog een poging voor Witgat, zonder er ook maar iets van te verwachten. Maar hij stond er zowaar, helemaal vrij in een plasje vooraan! Wat een heerlijke afsluiter!

 

 

 

Tijd voor een rustig kopje koffie in Den Burg bij Tim zijn ouders. Prettig om even bij te komen, maar we moesten de leenfietsen nog terugbrengen. Onderweg hoopten we op een Bosrietzanger en we deden nog een laffe poging voor Kwartel, maar de zangactiviteit was ontzettend laag. Zelfs de Rietzangers deden niks meer. Rond half 12 kwamen we aan bij de finish. Terwijl Tim de jury onder ogen moest komen, deden Thomas, Vincent en Koen een biertje met team Sovon. Daniël kwam ons ophalen en rond half 1 konden we wat welverdiende slaap pakken.

Vincent kon begrijpelijkerwijs niet meer naar de prijsuitreiking op zondagochtend komen na deze inspanning, maar de rest was aanwezig. Daar werd duidelijk dat onze fietswissel niet helemaal in goede aarde was gevallen bij iedereen, dus er werd besloten dat wij twee soorten inleverden voor de competitie, zodat we de eerste prijs konden delen met team Duvekot. Eind goed al goed!

We zagen 157 Avilist-soorten en 161 CSNA-soorten. Daarmee hebben we op elke denkbare manier alle records verbroken. Op de fiets de 160 voorbij was iets waarvan we wisten dat het in theorie mogelijk was, maar dat het in de praktijk zou lukken hadden we niet verwacht. We hadden dan ook bijna geen missers: alle andere teams zagen gecombineerd maar 6 soorten die wij niet hadden. De nipt gemiste Wespendief was erg jammer, en een Fluiter, Krombek of Kleine Strandloper of beide wouwen zijn vaak ook te doen op dit soort dagen. Daar tegenover stonden wel veel andere lastige stelten, bossoorten, en een paar goede bonussen. De volgende stop van 160 Avilist-soorten lijkt dus theoretisch haalbaar, maar of het in de praktijk te doen is? De toekomst zal het uitwijzen. Eerst nog maar even nagenieten van deze heerlijke dag!

Tot slot willen we iedereen bedanken die ons zowel in de voorbereiding als tijdens de dag heeft geholpen, in het veld, of met een ondersteunende maaltijd of andere praktische zaken. Ook willen we de organisatie bedanken voor een leuke wedstrijd, en een gesmeerd evenement!